دنیای نوجوونی باحاله ها با رفیقات پاشی بری بیرون بگی بخندی از کراششون بگن از اشتباهاشون از انتخاباشون بزنین تو سروکله هم، بری گیم نت، بیای خونه ویدئوگیم بزنی، تا نصفه شب فیلم ببینی با پیتزا و نوشابه،پادکست گوش کنی،

کتابای فانتزی بخونی غرق دنیاش شی،

با دوستات بری جنگل، بری دریا، بری کوه،

برین دور دور...

چرا هیچکدومشو تجربه نکردم؟ مگه نوجوون نیستم؟ ۱۹سالم هنوز تموم نشده چرا تا قبل ۱۲میخوابم رفیقی ندارم بیرون نرفتم فیلم کلا۸تا دیدم و جالبیش اینجاست واسم باحال هستنا ولی نمیخوام تجربشون کنم ازنظرم ارزش نداره اگه بخواد از پیشرفتم جلوگیری کنه...

بزرگ شدم؟ یا شایدم ربات کدومشه؟ چرا اینطوریم؟ مخاطبین گوشیم دوتان مامان، بابا

زندگی سالم کدومشه این یااون؟ کارم درسته یعنی؟؟!

آره فکرکنم درسته من نمیخوام ارزشمو با آدمای دوروبرم پایین بیارم خب خونه هیچکس واسه خوابیدن نموندم هیچکسم خونه ما نیومد واسه خوابیدن همیشه اون پسر نچسبه بودم که کسی چفتش نبود خب بزار همون پسر نچسبه بمونم من حتی ماهواره هم نداشتم کلی از کارتونای بچگی که بچها از پرشین تون میدین رو من نمیدیدم، اصن ندیدم:)

بچگیم با داستان شاهنامه گذشت سوپراستارم آرش کمانگیر بود کسی که واسه ارزشاش جونشو داد:)

بچها مردعنکبوتی میشدن من زال اونا بتمن من رستم اونا بن تن من کاوه

البته بن تنو میدیدما ولی خب بیشتر با شاهنامه بچگیم گذشت:)

مدرسه که میرفتم کتاب میخوندم یادمه ۸سالگی دوتا دایره المعارف رو تموم کرده بودم یدونه دایناسور بود یدونه حیوانات

و دوست حسودم بهم گفته بود کتابات بدرد نمیخوره منم جفتشونو پاره کردم بعد بابام اومد دید با لبخند تلخ گفت چرا اینارو پاره کردی منم کللی خجالت کشیدم یادمه خیلیییی پولش بود هعی کلا از بچگی هرچی حسود بود دور من میومد:))

خب من طوری بزرگ نشدم که واسه یه سری تجارب و لذت از ارزشام بزنم

ارزشهام ازجونم مهمتره:)

من شاید یچیزاییو تجربه نکرده باشم اما چیزاییو فهمیدم که بقیه نفهمیدن... خب تو زندگیم اونطوری که بقیه تفریح میکنن من نمیکنم چون طوری که بقیه زندگی میکنن من نمیکنم.

همینکه یکی با لبخند ازم تشکر کنه واسم بسه همینکه مادر پدرم ازم راضی باشن باعث شرمندگیشون نباشم واسم بسه اینا لذتن نه بقیه چیزا:)

+این چندوقت خیلی حس تفاوت میکنم اما مهم نیست بخشی از هویتمه:)